Hopbelle

Bierkoningin op De Dool

Mieke Desplenter (Brouwerij Ter Dolen)

Bier en geluk zijn de rode draden in het leven van Mieke Desplenter. De bierfamilie waar ze in werd geboren, wachtte tien jaar op haar komst. Begin jaren tachtig trok ze als tiener naar de bierproeverijen van de Midden-Limburgse Leo’s. En dezelfde avond, steevast tipsy, recht naar het internaat in Antwerpen. Twintig jaar later verwezenlijkte ze de droom van haar vader door met zijn hulp een eigen brouwerij te beginnen. De kasteelvrouw van De Dool in Helchteren vertelt haar levensverhaal. Een verhaal dat leest als een sprookje.

Al haar hele leven is Mieke Desplenter ‘dochter van’. Ze heeft er niet het minste probleem mee. Als dochter van Armand Desplenter, de man achter de West-Vlaamse Brouwerij Riva, woonde ze tot haar zesde naast de brouwerij in Dentergem.

“Langs papa’s kant ben ik de vierde generatie in het bier. Na het overlijden van tante Alice zetten Philip en Hendrik, mijn neven, de brouwerijen in Watou en Boezinge verder. Antoine Bosteels uit Buggenhout is mijn achterneef. Zijn grootmoeder was een zus van mijn grootmoeder. Annick van Brouwerij Gruut in Gent is mijn nicht. Zij is de dochter van mijn nonkel Yvan. Toen hij de brouwerij in Dentergem erfde, verhuisde ons gezin naar Limburg. We gingen in Eksel wonen, omdat mama van daar afkomstig was. Papa trok zich met pijn in het hart uit de brouwerswereld terug, om zich vervolgens met immobiliën bezig te houden. Hij was zo gelukkig als een kind toen ik hem in 1993 vertelde dat ik een brouwerij wilde starten.”

Op 19 april 1994 hesen kranen de tanks van de gloednieuwe brouwerij Ter Dolen over het dak van de vierkantshoeve op het landgoed van De Dool in Midden-Limburg. Vandaag noemt Mieke Desplenter die dag de meest memorabele datum van haar leven. Een maand later werd in Helchteren voor het eerst bier gebrouwen. In juni kwam de eerste Ter Dolen op de markt en vloeide het bier in de richting van de lokale handelaars. Op 8 juli zwaaide de poort van Brouwerij Ter Dolen open voor het publiek.

“De Dool, het kasteeldomein, was nog nooit toegankelijk geweest voor het publiek. Ineens was hier een brouwerij en was het nog mooi weer, ook! Het nieuws van de opening was nog niet koud of ons terras zat vol. Binnen de kortste keren zat ons café zonder bier. We vroegen de bierhandelaars of ze het alstublieft wilden terugbrengen. (lacht) De zomers van 1994 en 1995 waren bijzonder mooi. Er werd veel bier gedronken en Ter Dolen was gelanceerd. We zijn intussen 21 jaar later en Ter Dolen staat synoniem voor zes mooie bieren. Daar ben ik zeer trots op.”

Levensgenieter

“Inge, mijn zus, heeft een B&B in Eksel. Op De Paenhoeve verwijzen de namen van alle kamers naar bieringrediënten. We zijn in het bier groot geworden. Het kan moeilijk anders dat mijn leven rond bier draait. Mij krijgen ze nooit leeggedronken! Hoewel. Het eerste jaar zaten we hier meteen al droog.”

Hilariteit is nooit ver weg met Mieke Desplenter in de buurt. Haar goesting in het leven is besmettelijk. Op De Dool is het hele team onder invloed van haar energie. “Kan iemand de vorklift voorrijden? Als ik hopbelle word, wil ik zo dicht mogelijk bij de andere hopbellen staan. En kan iemand mij een vol glas bier brengen, alstublieft?” Volgens de dame van De Dool is van elk mens een hoekje af. “We streven naar perfectie maar bereiken het nooit. Ik hou zeker van bieren met een hoekje af. Er moet iets bijzonders aan zijn. Bier is het leukste product dat er is. Ik ben een echte levensgenieter. Er was nooit bier tekort toen ik jong was. Van in de begindagen van de brouwerij moest hier altijd Ter Dolen te drinken zijn. Niemand die ons bezoekt mag moeten horen: ‘Sorry, er is geen bier.’

Toen Mieke Desplenter De Dool vond, toonde de vierkantshoeve zich de uitgelezen locatie om een brouwerij en degustatieruimte in onder te brengen. Alleen stond er ook een kasteel in de tuin. Na de foto’s is het tijd voor wat rust, met zicht op de kasteeltuin. Er staat al bier van Ter Dolen voor ons. Mieke snijdt Ter Dolen kaas aan.

“De funderingen van De Dool zijn twaalde-eeuws, het kasteel is zestiende-eeuws. Vorige week deed ik deze balkondeuren open en zag zes hertjes op het gras staan. Dat was nog nooit gebeurd. Ik ben zo dankbaar dat ik op deze geweldige locatie woon. De eerste jaren heb ik wel verschillende keren gedacht: ‘Geef me alstublieft een kant en klaar huisje in plaats van een kasteel in renovatie.’ Ik hou van pure schoonheid. Van dingen en mensen die anders zijn. Het allermooiste vind ik oud dat nieuw ontmoet. Mijn werk op De Dool is nooit af. Ik ben er intussen uit dat het kasteel deel uitmaakt van mijn levenswerk. Een levenswerk dat ik niet zou kunnen bekostigen zonder de brouwerij. Die is gevestigd op een domein dat ik dankzij mijn ouders kon kopen. Brouwerij Ter Dolen staat letterlijk en figuurlijk op stevige fundamenten.”

Bloedband

Het belangrijkste fundament waar Mieke Desplenter op gebouwd is? Haar ouders. “Ik besef dat ik heel veel heb gekregen in het leven. Er zijn zoveel mensen die veel krijgen en het verbrassen. De eerste generatie bouwt op, de tweede geniet en de derde laat het verloren gaan. Zo loopt het vaak. Ik ben de eerste om dankbaar te zijn voor al het goede dat ik heb ontvangen. Het raakt me soms nog wanneer ik merk hoe jaloers mensen zijn. Wat is de kunst als je alles krijgt? Er voor zorgen. Het verbeteren. Het laten voortbestaan.”

“Mijn zus en ik hadden een geweldige kindertijd. Onze ouders hebben tien jaar op ons gewacht. Ze hebben voor ons gevochten. Ik ben daar heel erg dankbaar voor. Volgens de mensen leek Inge op mama. Het mooiste compliment dat iemand me kon geven, was zeggen dat ik op m’n papa leek. Hij en ik hebben hetzelfde temperament. Het weekend van het bier in Brussel was voor mijn vader en mezelf dé tijd van het jaar. Op lager niveau moet er bier verkocht worden. Op hoger niveau zijn de Belgische brouwers één grote familie. Mijn vader was doodgelukkig telkens hij kon inchecken in Hotel Michel, een hotelletje met uitzicht op de Grote Markt. Ik ben een kopie van papa, ondanks het feit dat we geen bloedband hebben.”

Liefdeskind

“Toen ik voor het eerst hoorde dat ik geadopteerd was, vreesde ik dat ik in de goot was geboren. Dat ik het product van een hoertje was. Mijn peter suste me met de woorden dat ik waarschijnlijk het kind was van een adellijk meisje dat zwanger was geraakt. Pas zes jaar geleden leerde ik m’n biologische moeder kennen. Tot die dag wist ze niet of ze al die jaren terug van een meisje of jongen was bevallen. Meteen na mijn geboorte ben ik weggenomen. Mijn zus was op zoek gegaan naar haar moeder. Ik had daar toen niet zo’n nood aan. Mijn halfzus vond me via internet. De belangrijkste boodschap die mijn biologische moeder voor me had, is dat ik een liefdeskind ben. Dat maakte me zo gelukkig. Omdat het klopt met hoe ik me altijd heb gevoeld. Ik ben een blij en positief mens. Ik was voorbestemd om bij de familie Desplenter terecht te komen. Het stond vast voor ik geboren ben. Op mijn identiteitskaart staat dat dat op 30 maart was. Volgens mijn moeder was het 31 maart. Ik vier dus twee keer mijn verjaardag.” (lacht)

Het levensmotto van Mieke Desplenter is: ‘Alles komt goed.’ “In zaken ga ik af op m’n buikgevoel en omring ik mij met mensen die goed kunnen rekenen. Het fijne team dat mij omringt, helpt me mijn levenswerk te realiseren. Maar het is wat het is. En op een dag is het voorbij.”

In 2011 werd Armand Desplenter ziek. Van de ene dag op de andere kon de held van Mieke niet meer voor zichzelf zorgen. “Ik heb papa in huis gehaald. In de kleine toren van het kasteel liet ik een lift installeren. Hij zei dat zijn tijd op De Dool de mooiste tijd van zijn leven was. Ik weet niet of dat waar was. Maar ik weet wel dat hij hier gelukkig was. Op een dag ging hij met zijn wandelwagentje tot op het terras. Braziliaanse toeristen zagen papa. Hun geluk kon niet op toen ze met hem een bier konden drinken en poseren voor een foto. Mijn vader leeft voort in Armand, het bier dat we in 2011 als eerbetoon naar hem doopten. Papa dronk het zeer graag. Ik voel mijn vader hier nog steeds, op De Dool. Ik voel dat hij straalt. Hij is gelukkig.”

Katrien Bruyland
@epicuralia

online december 2016 – copyright tekst en foto’s @epicuralia
Voor het eerst gepubliceerd in Bierpassie Magazine n°69, december-januari-februari 2016

hopbelle

Hopbelle

Deze reeks portretten knipoogt naar de groene, vrouwelijke belletjes die voor het pittige karakter van bier zorgen.
Hopbelle is een eretitel. Sommige natuurlijke schoonheden zijn geboren in Belgisch bier. Anderen werden geroepen op latere leeftijd. Even verscheiden als de wereld van onze bieren, zijn de verhalen van hopbelles die ons gerstenat
een warm hart toedragen.